door Soms heb je geen betere rijder nodig, maar een fiets die je meer vertrouwen geeft. Dat is een van de “vervelende” eigenschappen van de Canyon Spectral:ON. Je gaat (on)bewust langzaam je grenzen verleggen. Dat vinden we niet erg en op het Trail park Spa laten we de Spectral graag los.
De Ardennen hebben iets bijzonders. Het maakt eigenlijk niet uit hoe vaak ik er kom, het gevoel blijft hetzelfde. Zodra de snelweg plaatsmaakt voor slingerende wegen en de beboste heuvels opdoemen, begint het al te kriebelen. Hier geen strak aangelegde fietspaden of perfect glad asfalt, maar bossen, beekjes en heuvels die al generaties lang bepalen hoe een mountainbiker zijn dag beleeft. Vandaag is Trail Park Spa het decor.
Na duizenden kilometers op mijn Canyon Neuron:ON CF 8 ben ik benieuwd hoe een echte trailfiets zich gedraagt wanneer de paden ruiger worden. Niet omdat de Neuron ergens tekortschiet, integendeel, maar omdat ik wil weten of een fiets met meer veerweg en een agressievere geometrie daadwerkelijk iets toevoegt. Op papier vertellen specificaties namelijk maar de helft van het verhaal. De rest ontdek je pas wanneer de eerste wortels onder je wielen verdwijnen.
Voordat de helm opgaat, loop ik eerst naar de grote routekaart. Blauwe, rode en zwarte trails kronkelen tussen de bomen door. Op papier ziet alles er overzichtelijk uit, maar ervaring leert dat een kaart bijzonder slecht is in het weergeven van steile afdalingen. Rotsen lijken kleiner dan ze zijn, wortelpakketten verdwijnen volledig uit beeld en een zwarte trail oogt ineens verrassend vriendelijk. Uiteindelijk is er maar één manier om daar achter te komen.
Gewoon gaan rijden:
Naast me staat de Spectral:ON rustig tegen een boom geleund. Zelfs stil oogt hij alsof hij liever onderweg is. De combinatie van geel en zwart valt direct op tussen het frisse groen van de Ardennen. Zelf heb ik daar nog een paar rode accenten aan toegevoegd. Rode grips, een rode kabelspiraal en wat kleine details maken de fiets net iets persoonlijker. Het zijn geen aanpassingen waar je sneller van gaat rijden, maar iedere keer als ik even afstap en omkijk verschijnt er vanzelf een glimlach. Soms mag een fiets er gewoon goed uitzien.
De eerste meters verrassen me eigenlijk meteen. Niet omdat de Spectral zo anders voelt dan verwacht, maar juist omdat hij dat helemaal niet doet. Bij een nieuwe fiets ben ik normaal gesproken de eerste kilometers vooral bezig met wennen. Ik zoek naar de juiste houding, probeer het stuurgevoel te begrijpen en ontdek voorzichtig waar de grens ligt. Bij de Spectral gebeurt dat eigenlijk helemaal niet. Binnen een paar bochten voelt alles vanzelfsprekend, alsof ik er al weken op rijd. Een echt allemansvriendje, zoals we al vaker over Canyons geschreven hebben.
De eerste blauwe trail vormt een perfecte kennismaking. De snelheid ligt nog niet bijzonder hoog, maar de ondergrond laat direct zien waar Spa om bekendstaat. Boomwortels steken dwars over het pad, losse stenen liggen verspreid tussen de bochten en af en toe duikt er een natuurlijke roller of kombocht op. Het is precies het soort trail waarop een fiets zijn karakter laat zien.
Karakter heeft de Spectral absoluut:
Waar mijn Neuron:ON me uitnodigt om soepel over de trail te bewegen, lijkt de Spectral voortdurend een stap vooruit te denken. De Fox 38 aan de voorkant voelt ongelooflijk rustig. Ik stuur de fiets een wortelpassage in en verwacht eigenlijk dat de voorkant een klein beetje gaat zoeken. Dat gebeurt niet. De lijn die ik kies, blijft ook daadwerkelijk de lijn die ik rijd. Pas een paar bochten later realiseer ik me waardoor dat komt. Niet omdat ik ineens beter stuur, maar omdat de voorkant zoveel vertrouwen uitstraalt dat ik mijn aandacht volledig op de trail kan richten.
Aan de achterkant voelt alles precies zoals ik hoop. Tijdens de eerste klim zet ik de Fox Float X in de Firm-stand. De achterkant blijft mooi rustig terwijl ik richting de volgende afdaling trap en nergens heb ik het gevoel dat er onnodig energie verloren gaat. Zodra het pad weer begint te dalen, gaat de hendel terug naar Open. Meer heb ik eigenlijk niet nodig. De achterkant voelt levendig zonder onrustig te worden en slikt de eerste wortelpassages alsof ze nauwelijks bestaan.
Voordat ik het weet, gaat de blauwe trail over in rood en verandert ook het karakter van de ondergrond. De snelheid loopt op, de wortels worden hoger en de stenen groter. Toch voelt het nergens intimiderend. Sterker nog, ik merk dat ik steeds minder bezig ben met de vraag óf ik een bepaalde lijn zal rijden en steeds vaker denk dat ik hem gewoon eens moet proberen. Dat is een vreemd gevoel. Niet omdat ik ineens een betere mountainbiker ben geworden, maar omdat de fiets voortdurend laat voelen dat er nog iets meer in zit.
Dat brengt me uiteindelijk bij de eerste echte jump van de dag:
Van een afstand ziet hij er eigenlijk helemaal niet indrukwekkend uit. Pas wanneer ik vlak voor de rand stilsta, verandert dat beeld volledig. Zoals zo vaak lijkt de wereld vanaf de bovenkant ineens een stuk steiler dan tijdens het aanrijden. Ik stap af, kijk nog een keer naar beneden en moet een beetje om mezelf lachen. Blijkbaar verandert dat nooit, hoeveel jaren je ook fietst.
In mijn hoofd voeren twee stemmen een discussie die waarschijnlijk iedere mountainbiker herkent. De eerste zegt dat ik hem ook gewoon over kan slaan. Niemand die het ziet en niemand die me iets kwalijk neemt. De andere stem is een stuk korter van stof. Ach… fuck it.
Schoenen op de pedalen, adem één keer diep in en laat de remmen los:
Het voorwiel rolt rustig over de rand, de achterkant volgt zonder drama en vrijwel direct merk ik dat ik veel te veel heb nagedacht. De Spectral blijft volledig in balans, de vering vangt de landing moeiteloos op en nog voordat ik goed en wel beneden ben, verschijnt er vanzelf een brede glimlach op mijn gezicht.
Terwijl ik rustig verder rijd, moet ik eigenlijk een beetje om mezelf lachen. Nog geen tien minuten geleden stond ik hier te twijfelen en nu kijk ik alweer uit naar de volgende uitdaging. Niet omdat ik in die paar minuten een betere mountainbiker ben ben geworden, maar omdat de Spectral me iets geeft wat je onmogelijk in een lijstje met specificaties kunt zetten.
Vertrouwen:
En misschien is dat wel zijn grootste kwaliteit. Niet de extra millimeters veerweg, niet de agressieve geometrie en ook niet de hoogwaardige onderdelen. Wat deze fiets bijzonder maakt, is dat hij je het gevoel geeft dat je meer kunt dan je zelf vooraf had bedacht. Iedere bocht, iedere wortelpassage en iedere kleine drop schuiven die denkbeeldige grens ongemerkt een stukje op.
Dat maakt de Spectral gevaarlijk. Niet omdat hij je aanzet tot roekeloos gedrag, maar omdat je jezelf steeds vaker hoort denken: “Die volgende kan eigenlijk ook wel…” Dat gevoel blijft de rest van de dag eigenlijk alleen maar sterker worden. De ene trail vloeit bijna ongemerkt over in de volgende en voor ik het weet heb ik niet alleen de blauwe routes achter me gelaten, maar rijd ik ook de meeste rode en zwarte trails. Een paar extreem uitgesleten stukken laat ik bewust links liggen. Niet omdat ik twijfel aan de Spectral, maar omdat ik heel goed weet waar mijn eigen grens ligt. Een fiets kan nog zoveel vertrouwen geven, uiteindelijk zit er nog altijd een mens bovenop die ook graag zonder gips weer naar huis wil.
Juist die balans spreekt me zo aan. De Spectral probeert me nergens te overtuigen dat ik meer moet doen dan ik wil. Hij voelt nooit nerveus of opgejaagd aan. Integendeel zelfs. Het is juist die rust waardoor ik mezelf erop betrap steeds vaker voor de moeilijkere lijn te kiezen. Niet omdat het moet, maar omdat ik nieuwsgierig ben geworden naar wat er gebeurt als ik het gewoon probeer.
Vandaag gebeurt er iets geks. Bij de eerste aanloop denk ik niet meer na over de vraag óf ik zal springen, maar vooral of mijn snelheid hoog genoeg is. Voor ik het weet komen beide wielen los van de grond en land ik een paar meter verder weer verrassend rustig op de trail. Geen spectaculaire sprong waar een fotograaf warm van wordt, maar wel eentje waar ik zelf stiekem behoorlijk trots op ben.
Onderweg realiseer ik me ineens dat ik inmiddels 48 jaar ben. Een leeftijd waarop je volgens sommigen wat voorzichtiger zou moeten worden. Misschien hebben ze daar ook wel gelijk in. Toch voelt het vandaag helemaal niet alsof ik onverantwoorde risico’s neem. Integendeel. De Spectral maakt me niet roekeloos, hij zorgt er juist voor dat ik ontspannen blijf rijden. Dat klinkt misschien vreemd, maar juist doordat de fiets zoveel vertrouwen geeft, verdwijnen de krampachtige stuurcorrecties en het onnodige remmen. Ik kijk verder vooruit, laat de fiets zijn werk doen en geniet veel meer van wat er onder mijn wielen gebeurt.
Ook bergop laat de Spectral zien dat hij meer is dan alleen een afdalingsmachine. Op de verbindingsstukken zet ik de Fox Float X steevast in de Firm-stand, waardoor de achterkant mooi rustig blijft. De Shimano EP8 brengt me vervolgens zonder moeite terug naar het begin van de volgende trail. Misschien is het systeem inmiddels niet meer het nieuwste op de markt, maar aan vermogen ontbreekt het absoluut niet. Op de steilere klimmetjes heb ik nooit het gevoel dat ik tekortkom. Wel valt opnieuw op dat Shimano het allemaal vrij eenvoudig houdt. Drie ondersteuningsstanden zijn in de praktijk meer dan voldoende, al voelt het display met zijn vijf batterijbalkjes inmiddels wel een beetje gedateerd. Een accupercentage zou anno nu eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn.
Wat me eveneens opvalt, is dat de Spectral iets gulziger met zijn energie omspringt dan mijn Neuron. Dat is eigenlijk precies wat ik had verwacht. Meer veerweg, bredere banden en een speelser karakter kosten nu eenmaal wat extra stroom. Toch blijkt de 800 Wh accu ruim voldoende voor een dag als deze. Aan het einde van de rit is er nog altijd voldoende energie over en een actieradius van ongeveer 80 kilometer met zo’n 1800 hoogtemeters blijkt zonder moeite haalbaar. Dat geeft rust. Ik hoef onderweg niet voortdurend naar het display te kijken en kan mijn aandacht houden waar die hoort: op de trail. Gelukkig is hij makkelijk met de Garmin te koppelen en moeten we hierop maar het stroompercentage op aflezen.
Halverwege de middag laat de Ardennen zich toch nog even van zijn ruigste kant zien. Bij een landing op een scherpe steen hoor ik ineens een sissend geluid dat iedere mountainbiker direct herkent. Een witte straal latex schiet uit de achterband terwijl de tubelessvloeistof zijn uiterste best doet om de snee te dichten. Heel even lijkt het te lukken, maar al snel blijkt de beschadiging simpelweg te groot. Het is zo’n moment waarop je even baalt, maar tegelijkertijd ook moet lachen. Dit is precies waarvoor je een trailfiets koopt. Niet om hem blinkend schoon in de garage te zetten, maar om hem te gebruiken waarvoor hij gebouwd is. Een plug lost het probleem uiteindelijk op en nog geen kwartier later ben ik alweer onderweg.
De vier zuiger Shimano SLX-remmen krijgen vandaag eveneens genoeg werk te doen. De afdalingen in Spa zijn relatief kort, waardoor fading eigenlijk geen kans krijgt. Tijdens langere afdalingen elders merk ik juist dat de remmen iets warmer worden en daardoor zelfs wat meer bite krijgen. Persoonlijk zou ik bij de volgende set remblokken kiezen voor metalen exemplaren. Niet omdat de huidige tekortschieten, maar omdat ze tijdens lange bergafdalingen net wat meer reserve bieden. Voor de omstandigheden in Spa doen ze echter precies wat ik ervan verwacht.
Conclusie:
Wanneer ik uiteindelijk terugloop naar de parkeerplaats staat dezelfde Spectral weer tegen dezelfde boom als vanochtend. Alleen ziet hij er inmiddels compleet anders uit. Het gele frame zit onder de modder, de banden dragen de sporen van een dag vol wortels en rotsen en de achterband heeft me er nog even fijntjes aan herinnerd dat de natuur zich niet laat imponeren door dure onderdelen.
Terwijl ik mijn helm afzet, realiseer ik me eigenlijk pas hoe weinig ik vandaag met de fiets zelf bezig ben ben geweest. Ik heb nauwelijks gedacht aan de geometrie, de vering of de motor. Ik heb simpelweg gereden. Gelachen. Getwijfeld. Een paar keer gedacht “ach… fuck it” en uiteindelijk meer gedaan dan ik van tevoren voor mogelijk hield.
Misschien is dat wel het grootste compliment dat ik de Canyon Spectral:ON CF 8 kan geven.
Voor meer informatie klik je op:
https://www.canyon.com/nl-nl/elektrische-fiets/elektrische-mountainbike/spectral-on/spectral-on/#section-product-grid
