door De Vennbahn, gravelpaden en een divers scala aan meertjes en vennetjes. Dit is onze tocht naar en door de Eifel. Voor 3 dagen met 300 kilometers en 4000 hoogtemeters en met 2 overnachtingen. Mechelen, Heimbach en Blankenheim. Dat zijn de drie vertrekpunten.
Om niet totaal onvoorbereid op pad te gaan hebben we een lijstje gemaakt van alle spulletjes die we mee moeten nemen. Zo kunnen we niets vergeten en alles wordt netjes in de twee fietstassen gepakt. Oplader, lichte schoenen, avondkleding en verse fietskleding. Het regenjasje past mooi onder de veer van de bagagedrager.
We rijden naar het Limburgse Mechelen waar onze 3 daagse tocht van start gaat. De Hercules Pasero staat in vol ornaat klaar voor de eerste dag. Het weer is half om half maar met een beetje gelukt kunnen we onderweg nog van een lekker zonnetje genieten.
Etappe 1:
Mechelen – Heimbach
Nog even een laatste check en we gaan van start. De tocht begint vrijwel meteen met klimmen en we rijden over de mooie Zuid Limburgse gravelpaden naar Vijlen en het Drielandenpunt. Uiteraard maken we hier een klassieke Drielandenfoto en trappen we verder Duitsland in. Het eerste gedeelte van de tocht bevat een flinke lading aan klimmetjes. Stijl en niet al te lang, echt Limburgs. in de eerste 15 km hebben we er dan ook al 400 hoogtemeters opzitten. Gelukkig worden de klimmen in Duitsland een stuk minder steil. Wel langer, maar dat is helemaal niet erg.
De singletracks van Zuid Limburg maken plaats voor Duitse gravelpaden. De bepakte Hercules snort lekker over het grind en maakt nergens een probleem van. Enige kilometers later draaien we de Vennbahn op. Een lang fietspad wat vanuit Aken doorloopt naar Luxemburg. Het pad is nergens steiler dan 3% maar dit kan wel kilometers lang aanhouden. Vals plat en wind tegen, een mooie combinatie.
Gelukkig is er van alles te zien langs de Vennbahn en maken we zo nu een uitstapje over de paden langs de Bahn. zoals het Hurtgenwald waar we lekker langs het meer fietsen en over de gravelpaden rollen. In de buurt van Simmerath verlaten we de Venbahn en rijden achterdoor over de paden naar het Weidenbachtal. Een laatste klim en nu volgt een grote lange afdaling naar de Rursee. Heerlijk, om na al dat klimwerk lekker naar onder te rollen. Eventjes extra bijremmen voor de onverharde bochten want de fiets is met de bagage ietsje langzamer qua stuurwerk.
Langs het meer doen we een laatste broodje en genieten van het uitzicht. De laatste strekke glooit lekker naast het meer in de richting van de grote stuwdam. Na de dam over te zijn gestoken rollen we verder langs het water en na 95 km met 1276 hoogtemeters rollen we Heimbach binnen. Snel inchecken want een zonnig terras staat op ons te wachten.
Etappe 2:
Heimbach – Nideggen – Blankenheim
Een dag van verschillen. Na een goed ontbijt start de dag met een flinke klim via de zijflanken van de stuwdam. We fietsen uit de wind en over rustige autoloze paden en wegen. Op naar het kasteel van Nideggen. Schitterende gravelpaden en lekker lopende afdalingen. De weergoden zijn ons gunstig gezind en we kijken uit over kilometerslange gele vlaktes met Lijnzaadbloemen.
Een hele korte stop in Nideggen waar we snel weer doorheen zijn. Wat volgt zijn een aantal lange klimmen die gelukkig uit de wind liggen en dan volgt de vlakte. Kilometers aan mijmerend gravel waar je vanzelf van gaat dichten. Wind op de flanken dus de snelheid zit er goed in. Een kasteeltje, en nog een, en nog een. Het stikt er hiervan met de ene nog mooier en sjieker dan de andere. In het dorpje Satzvey is een lokale Hexenmarkt aan de gang (2de hands markt) met ook Duitse braadworsten vers van de barbecue. Dat ruikt lekker en laten we ons geen twee keer zeggen. Tijd voor pauze.
Na Salzvey veranderd de tocht van karakter en de brede gravelpaden maken plaats voor singletrails en Daslook. Rustig over de tracks afdalen met de fietstassen achterop maar fiets en rijden doen het beheerst en netjes. Een groepje wandelaars passeert en we maken een kort praatje.
Dan opent het bos. Vergezichten en klimmen, gravel en wind vol op de kop. Dubbele hoogtemeters zou je bijna zeggen. Een laatste paadje met een korte stop en de bestemming is bereikt, Blankenheim. We checken in bij hotel Schlossblick met uitzicht op, je raadt het nooit… (Nee niet de Moezel, Moselblick waren we een paar weken geleden).
Vandaag was een pittige maar mooie tocht en met 105 kilometer met 1700 hoogtemeters hebben we de dag netjes afgerond.
Etappe 3:
Blankenheim – Mechelen:
Vandaag staat de terugrit gepland langs de flanken van de Hoge Venen. Bijna alles onverhard en een dikke 110 km. Maar helaas, hoe anders dan gisteren gaat de tocht van vandaag zijn…
Op weg naar het ontbijt zie ik mijn acculader knipperen en een korte check later wijst uit dat de accu maar tot 55% is opgeladen. Zou er een storing in de lader zitten of een ander probleem? Gisteren zat er nog 30% in en er is dus vannacht maar 25% bijgekomen. Een snel ontbijt en een plan van aanpak. Iets zegt met dat de oude stopcontacten van het hotel de boosdoener zijn. De mevrouw vroeg er al naar of ik de accu “daar” had opgeladen.
We stippelen een andere weg uit via Komoot en besluiten om de motor op de vlakke stukken uit te zetten. Goed voor de benen en we zullen toch de auto moeten bereiken.
Blankenheim achter ons latend trappen we bergop en via de autoloze wegen trappen we rustig in de richting van Monschau. Het weer is lekker en met een mooi zonnetje balen we er stiekem van dat we niet via de originele route kunnen rijden. Gelukkig krijgen we een flink aantal kilometers aan glooiend gravel met schitterende uitzichten, mooie meertjes en verborgen valleien.
Ondanks dat de we niet de originele route volgen valt de tour alles behalve tegen. Het klimmen gaat goed en stroombesparend rollen we overal doorheen. Monschau laten we links liggen en we rollen verder naar de Vennbahn. Hier weten we dat, wat we gisteren, vals plat omhoog gingen nu omlaag gaan. De snelheid zit er dan ook goed in en binnen de kortste keren rijden we al door Aken. Recht door het centrum. Nou ja, hebben we dat ook eens gedaan.
Een paar laatste klimmetjes en hoogtemeters te gaan en Mechelen komt in zicht. Geluk met het weer want het is nog steeds droog maar de lucht begint flink te betrekken en donker te worden. De regenjas kan gelukkig op de bagagedrager blijven. We zijn er en hebben zelfs nog 25% accu over. Met 100 km en 1020 hoogtemeters zijn de beentjes ook aardig leeggelopen. Ach, daar moeten ze ook maar tegen kunnen.
Epiloog:
Wat een mooie driedaagse moest worden eindigt in een mooie tweedaagse met een beetje dubbel einde. Terug naar de tekentafel om een revanche in te plannen. We hebben wel een paar ideeën om dag 1 wat aan te passen om de lange stukken van de Vennbahn wat in te korten.
De overnachtingsplaatsen Heimbach en Blankenheim zijn in ieder geval zeer de moeite waard en zullen we over een paar maanden weer aandoen. Nu eerst de fiets in orde maken en ons lijstje met spullen bijwerken. Er kunnen een paar dingen van het lijstje afgehaald worden welke we niet gebruikt hebben. Dat scheelt weer bagage.
