door Gravelpaden, singletracks, zandpaden en heidevelden. Dat zijn zo’n beetje de steekwoorden voor de dag van vandaag. Dit alles onder een strakblauwe lucht. Zonnebrandolie vereist, het gaat een lange dag worden.
Het water in de grachten van Kasteel Doorwerth glinstert in de vroege ochtendzon. De parkeerplaats is rustig en op een enkele camper en wandelaar na zijn we nog alleen. Je verwacht het niet op zaterdagmorgen. Ons hoor je niet klagen hoor, wij hebben immers een flinke dag voor de boeg. De fiets gaat van de drager, helm en camelbak gaan op en de lunch zit achterin de SKS Trunkbag.
We verlaten het kasteel en rijden onder het bladerdek van de laan met Eikenbomen naar de eerste klim van vandaag, de Boersberg. Een, voor Nederlandse begrippen, redelijk klimmetje. Bovenaan gaan we al snel rechtsaf richting het onverharde. Het eerste gravelpad toont zich snel en met knisperende banden rollen we langs de enorme Rhododendrons die deze omgeving sieren. De ene struik nog groter dan de andere en alles in volle bloei. Een mooi en vrolijk contrast tegen de groene achtergrond.
In Oosterbeek verruilen we de bospaden voor fietspaden en over autoluwe wegen slingeren we door de bebouwde kom. Een blik op het Airborne museum met hier en daar een bevrijdingsmonument maakt duidelijk dat er in de jaren 40 veel gebeurd is in deze omgeving. Het asfalt achterwege en nu volgen kilometers aan gravel met hier en daar een stuk singletrack. Op de route van Schaarsbergen slingeren we links naar rechts. Vandaag hebben we onze alleskunner, de Hercules Pasero SUV, weer bij en dat is op zo’n combinatie route een verademing. Comfortabel met meer dan genoeg grip op de singletracks en snel rollend op de lange gravelstukken.
Vlak voor het Rozendaalse bos wijken we voor een tiental meter af van de route. Een imposante lading stenen genaamd de Via Rosa trekt onze aandacht. Het is een “monument voor het onbekende kind” en zeker een blik waardig als je langs komt rijden. Vanuit Via Rosa trappen we door het Nationale Park de Veluwe en na kilometers schitterende gravelpaden, mooie uitzichten en leuke singletrails wordt het tijd voor pauze. De boterhammen en koffie komen tevoorschijn en op een gedeelde picknicktafel genieten we van onze eerste lunchpauze.
De boterhammen achter de kiezen trekken we verder door de Loenermark. Van hieruit steken we de autoweg over en zakken af naar de zuidkant van de Hoge Veluwe. Schaarsbergen, Westerheide en de Lange hut rollen langs ons voorbij en de kilometers gaan redelijk snel. Het is redelijk rustig op de paden en met hier en daar een knikje en groet naar tegemoetkomende fietsers is het al snel tijd voor de tweede pauze. 80 kilometer gedaan en nog een aantal te gaan.
De route verandert langzaam en we rijden over kilometerslange gravelpaden met amper een boom in zicht. De zon brandt vol aan de hemel en we zijn blij dat we op de fiets zitten en gekoeld worden door de rijwind. Je zult hier maar wandelen in de volle zon. Phoe, dat is voor andere liefhebbers. We zoeken een watertappunt om de bidons bij te vullen en uiteraard komen we voor een hele tijd niets tegen. Dat is meestal als je iets nodig hebt. Gelukkig duurt het niet al te lang en bij de Camping van Zuid Ginkel kunnen we alles mooi bijvullen.
Dat is maar goed ook want er volgt een bloedheet stuk door de Ginkelse Heide. Hierna draaien we af voor wat verkoeling in de bossen van Buunderkamp en rollen de heuveltjes en kilometers onder ons door. Het einde van de tocht komt langzaam in zicht en vanuit de WilhelminaBossen trappen we de Noordberg omhoog. Hierna komt de Fonteinallee tevoorschijn en binnen no time het kasteel van Doorwerth.
135 kilometer met 880 hoogtemeters later zijn we weer terug. Een mooie route waarvan de eerste 80 het mooiste waren. Het laatste stuk moet nog een beetje hertekend worden en daar hebben we al wat nieuwe ideeën voor. Bij het kasteel drinken we nog iets en dan wordt het tijd om de fiets op de drager te plaatsen. De dag is voorbij gegleden en na een hertekening van de route gaan we deze zeker nog eens opnieuw rijden.
