door De dagen worden langzaam weer langer en de zon laat zich langzaam van zijn betere kant zien. Vandaag gaan we op pad voor een lange Range Test. Dit om er zeker van te zijn dat we tijdens onze Ebikepackingdagen in de Eiffel geen last krijgen van het zogenaamde Range Anxiety effect. Oftewel, bang om met een lege accu te staan.
De accu is vol en de banden opgepomp. Bij het kerkje boven in het dorpje Limbourg starten we voor een lange dag in het zadel. Een route van meer dan 100 km door de Eifel. Gileppe, Eupen, Monschau en dan door de Hoge Venen terug. Aardig wat klimwerk maar nodig om het bekende “Range Anxiety” weg te halen voor onze toekomstige bikepacking tochten. Immers, je wilt weten wat een fiets ongeveer verbruikt en wat je nog over hebt na een flinke tour. Met onze Bosch fietsen weten we dit wel maar met de Hercules moeten we nog wat klimervaring krijgen. Tijd om op pad te gaan.
Van Limbourg naar Gileppe:
Hoog boven het dal met het kerkje dat als vanzelf de aandacht trekt en het dorp dat zich als een verzameling oude verhalen tegen de helling heeft genesteld staan we klaar. Limbourg, alsof het er nooit anders heeft uitgezien. De moeite waard om als startlocatie te dienen. We rollen bergaf door het oude centrum en draaien al snel in de richting van Gileppe. Het landschap ontvouwt zich in verschillende laagjes en met het zacht zoemen van onze banden genieten we van alles om ons heen.
De Hercules Pasero SUV i-10 is onze trekkingfiets. Gemaakt voor kilometerslange tochten en dagen in het zadel. Zwaar uitgevoerd met een dikke 120 mm Suntour vork. 4 piston Shimano remmen voor en achter op 203 mm schijven. Een aluminium skidplate om de Brose motor met 720 Wh accu te beschermen. Een afmontage waar veel huidige Emtb’s jaloers op mogen zijn. Uiteraard ook nog geupgrade met een leuke DT Swiss E1900 wielset en setje Schwalbe Wicked Wills in 2.4. Misschien wat overkill maar wel stevig en comfortabel, een echte SUV waardig.
We maken lekker tempo en komen in de buurt van het meer van Gileppe. Deze verschijnt niet plotseling maar verschijnt in een grote hoop stenen. De stuwdam steekt mooi af in de groene omgeving. Niet dominant maar rustig wachtend op de tijd. Via de zijkant komen we omhoog en het meer verschijnt. Als vanzelf wordt je blik naar de Leeuw van Gileppe getrokken. Deze waakt al sinds jaar en dag over de vallei in kijkt in de richting van Eupen (ongeveer dan he). De dag vandaag is grauw en grijs en dit maakt het schouwspel nog iets magischer.
Rond het meer verandert het gevoel van de rit. Lekker rustig rollen langs het water met steeds je zicht het meer. Glooiend via de contouren van het landschap. De dag is nu echt begonnen. We draaien langzaam weg van het meer en het gaan dieper de bossen in. Bergop, via de bordjes met Eupen erop geschreven. De paden zijn schittend en rustig. Niemand in de buurt en slecht een enkele wandelaar of fietser. Alleen met de natuur en je gedachten. Dit door een sprookjesachtig bos waar de lichte voorjaarsgroene kleur overal begint te tonen.
Een lichte afdaling en we staan bij het stuwmeer van Eupen. Een heel andere verschijn dan La Gileppe. Minder verstild en meer aanwezig. Groter, strakker, met een dam die het landschap bijna doormidden snijdt en die tegelijkertijd iets indrukwekkends en iets rustgevends heeft. We maken een paar foto’s en de kilometers rollen verder langs het meer. Op weg naar het Eupener Wald waar we even een korte pauze nemen. Broodje uit de tas en thermoskan koffie open. Gewoon genieten.
En dan begint het echte werk, zonder aankondiging maar onmiskenbaar, want de weg gaat omhoog, blijft omhoog gaan, en nog een stukje verder omhoog. 10 kilometer lang blijven we klimmen, nergens echt stijl maar wel meer dan vals plat omhoog. Geen zware belasting voor fiets, accu en bestuurder maar genoeg om je benen langzaam leeg te trekken. We rijden de hele tocht namelijk in de Eco stand, zo krijgen we zelf ook nog lekker wat training.
We verlaten het asfalt en via een stenige track gaan we nog verder omhoog. Een oud bord met daarop de text Stelingberg geeft aan dat we het hoogste punt bereikt hebben. Eindelijk afdalen, over brede gravelpaden en ineens een uitschieter de bossen in. We volgen een steile singletrack over boomwortels en langs varenstruiken. In de verte en Eifels tafereel. 2 beekjes die bij elkaar komen met de bijbehorende watervalletjes, een open vlakte aan de ene kant en schitterend bos aan de andere kant. De track volgt het beekje en langzaam komen we Monschau binnen gereden. We zijn in Duitsland.
Monschau en Curryworst:
Vakwerkhuizen, smalle straatjes en een riviertje die er doorheen loopt. Door het grauwe weer zijn er niet zoveel bezoekers en kunnen we rustig door de straten rollen. Het rode huis voorbij en het is tijd voor de tweede pauze. Bij een Biergarten stoppen we even voor een lekker Duitse Curryworst met een colatje. De accu zit nog een eind boven de 50%. Met 55 km en 1000 hoogtemeters achter de rug staan we hier wel van te kijken. We hoeven ons zeker geen zorgen te maken over de terugweg. We zijn immers al over de helft.
De terugweg begint wat rauwer. Gravelpaden met grote steenmassa’s begroeid met mos sieren de omgeving. Het landschap wordt zo nu en dan opengebroken en met Monschau achter ons latend gaan we, je raadt het nooit, klimmen. Wederom kilometers klimmen. Nooit echt steil maar ook geen vals plat. Een korte afdaling en we rollen door het natuurpark van de Hoge Venen.
Open velden, gras en weidse uitzichten. Dit gepaard met een lichte wind op de kop. We zijn al blij dat het niet heel hard waait op de open vlaktes van de Hoge Venen. Bos en gravelpaden wisselen elkaar af en licht glooiend komen we aan het einde van de Venen. Gaan we nu nooit meer afdalen? Nou, niet helemaal waar. Ineens duikt de route naar beneden en volgt (naar wat lijkt) een van de langste afdalingen van de Ardennen. 10 kilometer aan afdaling, de kilometers schieten voorbij. Nergens echt steil, net zoals klim maar wel goed om continue met 40 km/h naar beneden te rollen.
In dit eindgedeelte zit naar ons gevoel iets teveel asfalt en daar mag nog wat aan gesleuteld worden. Geen probleem in dit gebied want er zijn paden genoeg. We glooien naar Sart Les Spa en dit voelen we langzaam in onze benen. Prima toch. Nog een laatse afdaling over 4 kilometer gravel, een laatste klim en we worden welkom geheten door de schaapjes en lammetjes van Limbourg.
De laatste kilometers, de benen leeg maar de accu niet. Met 35% nog over hebben we de tocht voldaan. Niet slecht voor 105 kilometer met 1661 hoogtemeters. De paden waren vriendelijk wat het bereik alleen te goede is gekomen. We hoeven ons voor onze bikepackingtochten geen zorgen te maken. Een paar kilo kleding, acculader, slippers, lichte schoenen in onze SKS fietstassen en veel meer hebben we niet nodig.
De toren van Limbourg verschijnt onder een grijze hemel. Vandaag was een mooie en lange dag in het zadel. Het gebrek aan zon maakte de dag stiekem wat magischer dan een strakblauwe lucht en zal daardoor langer blijven heugen. Daarentegen, voor onze bikepacking weekenden, tsja. Daar hebben we het liefste een gruwelijke lading zon en lekker weer!
