door Het is 8 november, mistig en frisjes. De ondergrond is droog en de dag bestaat uit alle juiste ingrediënten om er iets moois van te maken. Gelukkig hebben we ons een paar weken geleden al ingeschreven voor het Land van Horne Bike Fest. Deze keer vertrekken we vanaf het Blauwe Meertje en ze hebben er weer iets moois van gemaakt.
Omdat we toch een flinke dag voor de boeg hebben, maken we hem ook meteen een stukje langer door vanuit huis te vertrekken. De Canyon Grail staat al klaar met zijn nieuwe 52 mm brede WTB Course-banden. Uiteraard tubeless gemaakt en op de Rootbeer-oranje Canyon staan ze ook nog eens bijzonder sjiek. Tijd om de handschoenen aan te doen en op pad te gaan.
Het Blauwe Meertje:
Vanuit huis trappen we zacht zoemend in de richting van het kanaal. De zon is nergens te bekennen en de mist hangt tussen de bomen, waar de bodem bezaaid ligt met kleurrijke bladeren. Nog een klein stukje gravel en we komen aan bij de inschrijving bij het Blauwe Meertje.
Alles is leuk in elkaar gezet, met kleine zitjes, vuurkorven die klaarstaan voor vanmiddag, tenten met nieuwe fietsen en een kleine foodcourt met koffiebar. Lekker, snel en duidelijk. Na de scan-and-go zijn we op pad voor de 125 kilometer graveltour.
Als je me tien jaar geleden had verteld dat ik begin november nog een graveltour van 125 kilometer zou rijden, had ik je voor gek verklaard. De afgelopen jaren ben ik aardig aan de lange najaarskilometers gewend geraakt. Met een aantal laagjes kleding is het dan ook nog prima toeven op de gravelbike. Wel met iets dikkere handschoenen natuurlijk, want koude vingers… dat hoeft nou ook weer niet.
Op naar de Strabrechtse Heide:
De scan-and-go achter ons latend, rollen we over het strand van het Blauwe Meertje. Even rustig door de zandbak, want scherp zand is een moordende combinatie voor je ketting. Achter de IJzeren Man door, richting de sluis en daarna op naar Hugten.
Een mooie combinatie van gravelpaden, open stukken, bossen en zo nu en dan een verdwaalde boerderij. Even over de singletracks van de vaste route van Weert en, rollend en kerend, draaien we het viaduct op om de A2 over te steken. In de bossen achter Maarheeze steken we de Oude Graaf over en onder de herfstkleuren laten we Limburg achter ons en rijden Brabant binnen.
De herfst heeft zijn werk behoorlijk gedaan en de paden en bossen kleuren van groen en oranje tot diep rood en bruin. Op de paden rond het Keelven in Someren zien de reflecties er dan ook schitterend uit. De Canyon laat zich van zijn beste kant zien en de kilometers rollen snel onder ons door.
De Strabrechtse Heide staat op ons te wachten. Het valt op dat de paden hier ineens nat zijn en er flinke plassen staan. Raar, bij ons was alles kurkdroog. Een praatje met een andere biker bij de bevoorrading schept duidelijkheid. Er is deze ochtend een enorme wolkbreuk geweest in Eindhoven en omgeving. Zelfs zo hard dat sommige fietsers twijfelden of ze überhaupt wel op de fiets zouden stappen.
Wij zijn blij dat we dat wel hebben gedaan, want de bevoorrading is weer dik in orde. Verse Limburgse vlaai, koeken in allerlei soorten en maten, gummybeertjes, koffie, soep en sportdrank. Met een stuk vlaai en een kop koffie achter de kiezen zetten we de tocht weer voort.
Bergop bij de RAZOB:
De route wisselt open stukken heide af met bossen en gravelpaden. Zoals nu, met een leuke trail langs het kanaal. Tijd om te klimmen en bergop te rijden over de MTB-route van Nuenen. Slingerend over de haarspeldbochten komen we langzaam aan de top van de bult.
Boven wacht ons een mysterieuze omgeving. De bossen rond Nuenen en Eindhoven verdwijnen in de mist. Alles krijgt een andere sfeer en waar we normaal genieten van de vergezichten, kijken we nu naar de contouren die zich aftekenen in de mist. Sprookjesachtig en mooi.
Tijd om af te dalen en verder te gaan, want we zitten namelijk pas op de helft. Nog een rondje door de Stiphoutse bossen om de weg te vervolgen via de Gulbergen en de singletracks naast het Eindhovens Kanaal. Op sommige plaatsen zijn alweer flink wat paddenstoelen te zien, waarvan de ene serie nog mooier is dan de andere. Leuk om je fiets even achter te parkeren en op de foto te zetten.
De zon komt door:
We komen voor de tweede keer bij de bevoorrading en laten de vlaai nu even links liggen. We laten nog wat over voor de andere fietsers die na ons komen. Met een paar stroopwafels en koffie maken we een praatje met medefietsers. Gezellig, en daarna is het tijd om de laatste strekken te maken.
Over de Strabrechtse Heide, terug naar Maarheeze via De Pan en nog een leuke bananenstop, zo’n 25 kilometer voor het einde. Een lekker stuk bananenbrood in de zon: veel slechter kan het niet worden.
Via de bossen van Kamersven, het gravelpad naar de Geuzendijk en langs de IJzeren Man worden de laatste kilometers afgelegd. De beentjes zijn redelijk leeg, maar de Canyon nog lang niet. Die kan nog wel een aantal kilometers afleggen.
Terug bij het Blauwe Meertje:
Na een lange dag in het zadel komt het Blauwe Meertje weer in zicht. De fiets wordt geparkeerd en bij de hamburgerbar kunnen we een lekker broodje klaarmaken. Met het afgeknipte bandje krijgen we er ook nog een biertje bij. Dat smaakt wel na de inmiddels afgelegde 137 kilometer.
Maar na de hamburger en het bier zijn we nog niet helemaal klaar. De Canyon Grail moet nog terug naar huis en wij kunnen onze benen weer aanzwengelen. Dat doet altijd even pijn na een pauze, maar het voelt nu verrassend goed aan. Ik denk dat de benen die langere pauze wel konden gebruiken en met een lekker tempo rollen we langs de Laurabossen naar huis.
Uiteindelijk staat er 150 kilometer op de teller. Een flinke afstand voor een najaarstocht met bijna alles erop en eraan. Het zonnetje aan het einde van de dag maakt het helemaal af.
De Land van Horne Graveltour heeft ons meegenomen door een prachtig stukje Brabant en Limburg. Van De Pan bij Maarheeze tot de Strabrechtse Heide, de mist rond Nuenen en de landelijke wegen langs Eindhoven. Een tocht met veel afwisseling, een gezellige pauze met vlaai en vooral heel veel mooie kilometers.
Volgend jaar staan we vast en zeker weer aan de start van de Graveltour. Gaan we de tocht dan nog wat langer maken? Of wordt het iets compleet anders? Wie weet. De Canyon Grail is in ieder geval goedgekeurd en klaar om nog veel meer kilometers te vreten.
